യഥാർത്ഥ നേതൃത്വം: മുഖഭാവങ്ങൾക്കപ്പുറം ചരിത്രം അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന കർമ്മപഥങ്ങൾ

യഥാർത്ഥ നേതൃത്വം: മുഖഭാവങ്ങൾക്കപ്പുറം ചരിത്രം അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന കർമ്മപഥങ്ങൾ

ജനപ്രിയതയും യഥാർത്ഥ വികസനവും തമ്മിലുള്ള സന്തുലിതാവസ്ഥ എക്കാലത്തും രാഷ്ട്രീയത്തിലെയും ഭരണതലത്തിലെയും വലിയൊരു പഠനവിഷയമാണ്. എപ്പോഴും ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന, ജനങ്ങളെ സുഖിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ മാത്രം പറയുന്ന ആളാണോ മികച്ച ഭരണാധികാരി? അതോ കടുത്ത തീരുമാനങ്ങളെടുത്ത്, ഒരു നാടിനെ ദശാബ്ദങ്ങൾ മുന്നിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ആളാണോ? ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഉത്തരം വളരെ വ്യക്തമാണ്; കാലം എപ്പോഴും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടരെയാണ്. ഒരു മികച്ച ഭരണാധികാരി വെറുമൊരു നേതാവല്ല, മറിച്ച് വരുംതലമുറയ്ക്കായി നാടിനെ വാർത്തെടുക്കുന്ന ഒരു ശില്പിയാണ്. ഇതിന് അടിസ്ഥാനപരമായി വേണ്ടത് ചില പ്രത്യേക ഗുണങ്ങളാണ്.

ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള വികസന കാഴ്ചപ്പാട്

"ഇതൊന്നും ഇവിടെ നടക്കില്ല" എന്ന പൊതുബോധത്തെ തിരുത്തിയെഴുതാനുള്ള ഇച്ഛാശക്തിയാണ് ഒരു യഥാർത്ഥ നേതാവിന്റെ ആദ്യത്തെ ലക്ഷണം. അമേരിക്കയിൽ 46,000 മൈൽ ഇന്റർസ്റ്റേറ്റ് ഹൈവേകൾ നിർമ്മിച്ച് ആ രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക മുഖച്ഛായ മാറ്റിയ ദ്വൈറ്റ് ഡി. ഐസൻഹൗവറെയോ, റഷ്യയെ ആധുനികവൽക്കരിച്ച പീറ്റർ ദി ഗ്രേറ്റിനെയോ പോലെ, പശ്ചാത്തല സൗകര്യങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാത്ത നേതൃത്വം ഒരു നാടിന് അനിവാര്യമാണ്. അത്യാധുനികമായ ഗതാഗത സൗകര്യങ്ങൾ, ലോകോത്തര നിലവാരത്തിലുള്ള വിദ്യാലയങ്ങൾ, പാവപ്പെട്ടവന് ആശ്രയിക്കാവുന്ന മികച്ച സർക്കാർ ആശുപത്രികൾ എന്നിവയൊക്കെ പടുത്തുയർത്തുമ്പോൾ തുടക്കത്തിൽ വലിയ എതിർപ്പുകൾ ഉണ്ടായേക്കാം. എന്നാൽ ദീർഘവീക്ഷണത്തോടെ അത് നടപ്പിലാക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ഭരണാധികാരി ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നത്.

പ്രതിസന്ധികളിലെ കരുതലും കരുത്തും

ഒരു നാട് പ്രകൃതിക്ഷോഭങ്ങളിലൂടെയോ അപ്രതീക്ഷിതമായ മഹാമാരികളിലൂടെയോ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ ആദ്യം ഉറ്റുനോക്കുന്നത് തങ്ങളുടെ നേതാവിലേക്കാണ്. അവിടെ പകച്ചുനിൽക്കാതെ മുന്നിൽ നിന്ന് നയിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ഭരണനൈപുണ്യം. കോവിഡ് കാലത്ത് ജർമ്മനിയിൽ ആഞ്ചല മെർക്കലോ, ന്യൂസിലൻഡിൽ ജസീന്ദ ആർഡേണോ കാണിച്ചതുപോലെ, തികച്ചും ശാസ്ത്രീയമായ ഇടപെടലുകളിലൂടെയും "ഞങ്ങൾ കൂടെയുണ്ട്" എന്ന ഉറപ്പിലൂടെയും ജനങ്ങളെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ കഴിയണം. ഏത് പ്രതിസന്ധിയിലും തങ്ങളെ നയിക്കാൻ മുന്നിലൊരാളുണ്ട് എന്ന ബോധം സമൂഹത്തിന് നൽകുന്ന ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതല്ല.

സാമൂഹ്യ സുരക്ഷയും താഴേത്തട്ടിലേക്കുള്ള ശ്രദ്ധയും

വികസനം എന്നത് കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങളിലും റോഡുകളിലും മാത്രം ഒതുങ്ങാനുള്ളതല്ല. സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും താഴേത്തട്ടിലുള്ള സാധാരണക്കാരന് ഒരു ഭരണകൂടം എന്ത് നൽകുന്നു എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ അളവുകോൽ. 1880-കളിൽ ജർമ്മനിയിൽ ഒട്ടോ വോൺ ബിസ്മാർക്ക് തുടങ്ങിവെച്ച സാമൂഹ്യ സുരക്ഷാ പെൻഷൻ സംവിധാനങ്ങൾ മുതൽ ഡെന്മാർക്കിലെ ആധുനിക വെൽഫെയർ മോഡലുകൾ വരെ ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. പാവപ്പെട്ടവന്റെ അടുക്കളയിൽ മുടങ്ങാതെ എത്തുന്ന അന്നം, വയോജനങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായി ലഭിക്കുന്ന ആനുകൂല്യങ്ങൾ, എല്ലാവർക്കും ലഭ്യമാകുന്ന പൊതുജനാരോഗ്യം—ഇവ ഉറപ്പാക്കുന്നിടത്താണ് ഒരു ഭരണകൂടം അതിന്റെ കടമ പൂർണ്ണമാക്കുന്നത്. അധികാരത്തിന്റെ ഗുണഫലങ്ങൾ അവസാനത്തെ വരിയിലുള്ള ആൾക്കും ലഭിക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ നീതി.

ഭാവിയിലേക്കുള്ള ചുവടുവെപ്പുകൾ

കാലത്തിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കാത്തവർ പിന്തള്ളപ്പെടും എന്നത് ചരിത്രസത്യമാണ്. ചെറിയൊരു രാജ്യമായിരുന്ന സിംഗപ്പൂരിനെ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങളുടെയും പിൻബലത്തിൽ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തിക ശക്തികളിലൊന്നാക്കി മാറ്റിയ ലീ ക്വാൻ യൂവിന്റെ ദീർഘദർശനം ഇതിനൊരു മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. അതുപോലെ, യുവാക്കൾക്ക് സംരംഭങ്ങൾ തുടങ്ങാനുള്ള അനുകൂല സാഹചര്യം ഒരുക്കുക, ഐടി മേഖലയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക, തടസ്സമില്ലാത്ത ഊർജ്ജവും ഇന്റർനെറ്റും നാടിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലും എത്തിക്കുക എന്നിവയൊക്കെ ഭാവിയിലേക്കുള്ള വ്യക്തമായ നിക്ഷേപങ്ങളാണ്.

പ്രവൃത്തിയാണോ മുഖഭാവമാണോ വലുത്?

ഇവിടെയാണ് നേതൃത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ വശം നാം വിലയിരുത്തേണ്ടത്. ഭരണാധികാരിയുടെ പെരുമാറ്റവും പ്രവർത്തനഫലവും തമ്മിലുള്ള താരതമ്യം എപ്പോഴും ചർച്ചയാകാറുണ്ട്. ചില നേതാക്കൾക്ക് വളരെ കർക്കശവും പരുക്കനുമായ ഒരു മുഖഭാവം ഉണ്ടായിരിക്കാം. കയ്പേറിയ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലൂടെ, തീച്ചൂളകളിലൂടെ കടന്നുവന്ന ഒരു ഭൂതകാലം അവരെ കാലക്രമേണ അങ്ങനെയാക്കിയതാകാം. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് ബ്രിട്ടനെ നയിച്ച വിൻസ്റ്റൺ ചർച്ചിലിനെയോ, സിംഗപ്പൂരിന്റെ ശില്പിയായ ലീ ക്വാൻ യൂവിനെയോ പോലെ, ചിലപ്പോഴൊക്കെ കണിശക്കാരും പരുക്കൻ സ്വഭാവക്കാരുമായി അവർ ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അനുഭവപ്പെട്ടേക്കാം. പബ്ലിക് റിലേഷൻസിനോ എപ്പോഴും ചിരിച്ചു കാണിക്കുന്നതിനോ അവർ വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകിയെന്നും വരില്ല.

എന്നാൽ അവരെ നാം അളക്കേണ്ടത് അവരുടെ മുഖത്തെ ചിരിയുടെ വീതി നോക്കിയോ സംസാരത്തിലെ മൃദുത്വം നോക്കിയോ അല്ല, മറിച്ച് അവർ ഈ നാടിനുവേണ്ടി എന്ത് ചെയ്തു എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. ജനപ്രിയതയ്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം നിലകൊള്ളുകയും നാടിന്റെ പുരോഗതിക്ക് ഉപകരിക്കുന്ന കടുത്ത തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ മടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ പെട്ടെന്ന് തന്നെ വിസ്മൃതിയിലാകും. എന്നാൽ, സ്വഭാവത്തിൽ പരുക്കനാണെങ്കിലും, ജനങ്ങൾക്ക് ഉപകാരപ്രദമായ, ഒരു നാടിനെ പതിറ്റാണ്ടുകൾ മുന്നിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഉറച്ച തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുകയും അത് നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നേതാക്കന്മാർ ചരിത്രത്തിൽ സുവർണ്ണ ലിപികളിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടും. കാലം അവരെ ഒരു നാടിന്റെ പരിവർത്തനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നായകന്മാരായി വാഴ്ത്തുക തന്നെ ചെയ്യും.